Dokumentalny film jaki o swoim ojcu nakręcił Jan Svěrák. Piękny. Ale do obejrzenia dopiero jak się obejrzy co najmniej wszystkie ich wspólne filmy, a najlepiej zna również to, co Zdeněk Svěrák kręcił wcześniej (przy cytatach nieznanych mi filmów tempo opowieści spadało i robiło się nudniej). Zadziwiło mnie to, że on jest zupełnie taki, jak jego bohaterowie - pogodny, z cudownym poczuciem humoru, bardzo męski, trochę figlarny, w świetnej formie mimo wieku, mający wspaniały kontakt z dziećmi. Opowiada, które elementy scenariuszy miały odzwierciedlenie w jego własnej biografii (te fragmenty są przytaczane odpowiednimi scenami). Mówi o tym, jak trudnym i długotrwałym w jego wypadku procesem jest pisanie scenariusza, znajdowanie odpowiednich słów, tworzenie dialogów. Opowiada o dzieciństwie i swoim życiu, budowaniu domu, kabarecie, teatrze, filmach i pisaniu piosenek (tak, współpracował i z Ivanem Mládkiem..). O tym jak kocha życie i jak nie chce myśleć o tym, że kiedyś się skończy. Staje się kimś bardzo bliskim, takim ukochanym tatusiem i dziadkiem właśnie.

Tatínek (Tatuś) powstał trzy lata przed ukończeniem Butelek zwrotnych, kończy się w momencie, gdy po kolejnych sporach ojciec z synem przerywają pracę, a scenarzysta żałuje, że wymyślone przez niego postacie nie ujrzą światła dziennego i że nie dokończą swojej trylogii symbolizującej całe życie (Szkoła podstawowa - młodość, Kola - dojrzałość, Butelki zwrotne - starość). Ale przyjmuje rezygnację syna, ściąga z tablicy karteczki odwzorowujące powiązania między bohaterami i wyrzuca kolejną wersję scenariusza do kosza. Syn chciał, żeby film miał większą głębię, nie był tylko zabawny, ale i opowiadał o starości, o przemijaniu, tego mu brakowało w scenariuszu. Mimo że prace nad Butelkami trwały w sumie osiem lat, cieszę się, że do nich wrócili i je ukończyli. Z sugestiami syna. I bardzo bym chciała, żeby to nie był ich ostatni film, bo bardzo dobrze się uzupełniają.

PS Rozczulił i rozbawił mnie zupełnie swoim podejściem do mrówek, to kwintesencja Zdeňka Svěráka. Nie opowiem, to trzeba samemu zobaczyć :D

Krótkometrażowy film, udający dokument, za którego Jan Svěrák dostał studenckiego Oscara! W północnych Czechach odkryto dziwne stworzenia, ropojady. Ekipa filmowa podąża ich tropem, udaje im się trafić na ślad tych nietypowych zwierząt, przypominających wielkie żaby, które rozwijają się w zanieczyszczonym środowisku, taplają się w ściekach, żywią ropą naftową, oddychają spalinami, a od nadmiaru tlenu... giną. Na szczęście w naszym otoczeniu mogą liczyć na to, że pożywienia im nie zabraknie. Do zobaczenia! Przeszkadzał mi jedynie dubbing w kinie studyjnym, w którym miałam okazję ten film oglądać - nie było słychać dobrze ani lektorki, ani oryginalnych dialogów.

Oscarowy film ze Zdeňkem Svěrákiem w roli głównej. Czasy aksamitnej rewolucji w Pradze, muzyk Franta, który zamiast grać w filharmonii dorabia na pogrzebach, zaaranżowane małżeństwo z Rosjanką, która ucieka na Zachód i pozostawiony przez nią pięcioletni syn Kola, którym Franta musi się zaopiekować.

Warto zobaczyć :) Przypomniałam sobie ten film po paru latach i nic nie stracił ze swego uroku.

PS przy oglądaniu serii filmów obu panów łatwiej się dostrzega, że lubią również pracować przy kolejnych filmach z tymi samymi ludźmi. Taki Ondřej Vetchý - główny bohater Ciemnoniebieskiego świata (Franta) był również synem Rezaca z Butelek zwrotnych (tym co załatwił balon), jak i grabarzem, ojcem sporej gromadki dzieci w Koli oraz motorniczym, którego tak chętnie zdradzała żona w Szkole podstawowej...

Po Oscarze za Kolę Svěrákowie otrzymali ofertę - zrobienia dowolnego filmu za dowolną kasę. Więc zrobili taki, na który nigdy by sobie nie mogli pozwolić - wysokobudżetowy, ze scenami walk lotniczych. Postanowili opowiedzieć historię czeskich lotników walczących w czasie wojny w RAFie. Chcieli pokazać, że Czesi też potrafili się bić, gdy widzieli tego sens, a koalicjanci czasami ich lekceważyli. Film był bardzo popularny w Czechach (zebrał parę Złotych Lwów), ale z mniejszym uznaniem spotkał się na Zachodzie.

Jak dla mnie to trochę taka słabsza wersja tradycyjnego wojennego filmu o męskiej przyjaźni ("Ślicznotka z Memhis"?), której nie potrafiła zniszczyć nawet kobieta i zdrada jednego z nich. Opowiadana z perspektywy głównego bohatera, po wojnie zamkniętego w czeskim klasztorze, w którym przebywali ci "wrogowie systemu", którzy zaznali za dużo wolności w czasie wojny na Zachodzie. W tym filmie znów pojawia się temat odwagi, waleczności czy choćby powodów bezkrwawego oddania całego lotniska gdy Niemcy wkroczyli do Czech. Dla Niemców i chyba również dla nas chyba trochę trudne to było do zrozumienia i zaakceptowania.

Niższa nota za mniejszą wiarygodność i prawdziwość postaci. Angielka, szybko zakochująca się we Francie i Karelu, a potem dość łatwo wracająca na swoje miejsce przy odnalezionym mężu... Drugoplanowe role (koledzy piloci) w ogóle były mało wyraziste. Ale to może i dlatego, że z pilotami i walkami powietrznymi zawsze mam kłopoty - zupełnie jak z japońskimi filmami - słabo rozróżniam kto jest kto :). Tym razem Zdeněk Svěrák był jedynie scenarzystą, nie występował (no dobrze, obaj z synem pojawili się w epizodach, ale to się nie liczy), może i dlatego film był mniej prawdziwy, a bardziej "hollywoodzki" mimo jego europejskich korzeni. Wolę jednak te ich "zwyczajne" opowieści.

"Szkołę podstawową" kiedyś już widziałam w telewizji, ale jak to zwykle u mnie bywa - szczegółów po latach nie pamiętałam, więc z tą większą frajdą obejrzałam ją ponownie. Przenosimy się w świat dzieciństwa Zdeňka Svěráka, tuż po drugiej wojnie światowej, w niewielkiej wiosce nieopodal Pragi. Świat chłopięcych zabaw, robionych kawałów i poszukiwania wzorów do naśladowania. Banda rozwydrzonych 10-latków doprowadza do szaleństwa nauczycielkę. Aby wprowadzić porządek, do szkoły przychodzi nowy nauczyciel, miłośnik musztry, zaprawiony podobno w walce, Igor Hnizdo. Fascynuje chłopaków pistoletem i opowieściami o bohaterach, sam za takiego uchodzi. Ma tylko jedną słabość - płeć piękną...

To pierwszy wspólny film ojca - scenarzysty i aktora oraz syna - reżysera. Zdeněk Svěrák gra tu ojca Edy - głównego bohatera - z pozoru nieciekawego, strachliwego, który z Niemcami nie chciał walczyć... ale jak będzie okazja pokazać prawdziwą odwagę, zrobi to bez chwili wahania, tak że kolegom syna szczęki z wrażenia opadną. Mam takie wrażenie, że Czesi czują potrzebę tłumaczenia się ze swego braku waleczności, z tego dlaczego wybierali życie i święty spokój. Jednocześnie potrafią śmiać się z samych siebie i nie traktują się tak strasznie poważnie. Serdecznie polecam :)

Po Koli dużym sentymentem darzę panów Svěráków. Nad tym filmem pracowali parę lat, mocno się zresztą kłócąc (Zdeněk Svěrák - ojciec był jak zwykle scenarzystą), ale efekt wart jest zobaczenia. Historia starszego nauczyciela Jozefa Tkalouna (Zdeněk Svěrák), który pewnego dnia stwierdza, że nie chce już uczyć. Ale usiedzieć w domu też nie potrafi, praca rowerowego kuriera źle się kończy, w końcu znajduje miejsce w skupie butelek, gdzie cieszy się kontaktami z ludźmi i mimowolnie trochę im pomaga... Czy pomoże i sobie?

To film bez fajerwerków, po prostu piękna, miejscami zabawna, miejscami wzruszająca opowieść o przemijaniu, swoim miejscu w życiu, starości, przeznaczeniu - tematach nie zawsze łatwych. Ale Czesi potrafią sobie z nimi radzić. Wzorowo. Już się cieszę na przegląd filmów tego duetu :)

PS A mój ulubieniec z Samotnych - aktor Jiří Macháček - bardzo wyprzystojniał...;)

PS rzadko oglądam wielokrotnie filmy, a ten obejrzałam wkrótce po pierwszym pokazie i sprawił mi taką samą radość, choć już bez zaskoczenia..

Kino libańskie rzadko u nas gości, a szkoda. Dodatkowego aspektu poznawczego dostarcza fakt, że jest to kino kobiece (bo i o kobietach, i reżyserowane przez piękną Nadine, grającą zresztą jedną z głównych ról), poświęcone Bejrutowi. Trwamy w przekonaniu że kobiety arabskie są zupełnie oderwane od 'normalnego' życia, zniewolone, zakryte czadorami i podporządkowane mężczyznom. Jak widać nie wszystkie. Niektóre są nawet zaskakująco nowoczesne...;)

Ten film w przecudny sposób łączy w sobie zalety kina francuskiego, opowiadającego zwyczajne historie o życiu z kolorowym i zabawnym kinem hinduskim. Mający coś z "Czekolady" i "Monsunowego wesela", jest opowieścią o grupce kobiet prowadzących zakład fryzjersko--kosmetyczny oraz ich najbliższym otoczeniu. Każda z nich jest inna, choć każda szuka swego szczęścia. A ich losy są tak uniwersalne, że mogłyby się wydarzyć pod każdą szerokością geograficzną. Nie brakuje lokalnego kolorytu, podkreślającego to pełne kontrastów miasto. Wszystko zaś okraszone niewymuszonym humorem i wprawiające w pogodny nastrój. Miła propozycja na wieczór - i wcale nie musi być babski ;)

PS tytułowy karmel w kulturze wschodniej ma inne zastosowanie...;)
PS doczytałam, że Liban nawet zgłaszał ten film do tegorocznych Oskarów - gdyby to miała być dla kogoś zachęta :)