Mówią, że to najtrudniejsza w odbiorze lub najnudniejsza z powieści Jane Austen. Dla mnie była najbardziej "pozytywistyczna", wykładająca jak ważne, niezależnie od pochodzenia, jest odpowiednie wychowanie, nie powierzchowne, ale wpajające odpowiednie zasady, uczące moralności. Takie, w której rodzice znajdują wystarczająco czasu i uwagi dla swoich dzieci. Sama Jane Austen pisząc "Mansfield Park" mówiła, że to powieść o święceniach, o powołaniu. Nie do końca, ale ten motyw duszpasterski jako jeden z zawodów dla młodszych synów, którzy nie dziedziczyli majątku po ojcu, również się w powieści pojawia, będąc pretekstem do opisywania stosunków społecznych.

Fanny Price, jako mała dziewczynka pochodząca z wielodzietnej rodziny trafia na wychowanie do bogatego wujostwa, mieszkającego w tytułowym Mansfield Park. Mimo trochę pogardliwego traktowania ze strony ciotek i większości kuzynostwa, z nieśmiałej szarej myszki wyrasta piękna, dobra dziewczyna o silnym "kręgosłupie moralnym", trafnie obserwująca i oceaniająca najbliższych w jej otoczeniu. Taka, która mimo szacunku dla starszych potrafi się sprzeciwić niechcianemu związkowi bez miłości. I cierpliwie czekać na spełnienie swoich marzeń. Hm, mimo wszystko jednak wolę niezależną, dowcipną i mającą większą odwagę chodzenia swoimi ścieżkami Elisabeth Bennet z "Dumy i uprzedzenia".

Na pewno ta powieść nie "wchodzi" tak szybko jak pozostałe tej autorki, jest poważniejsza, brak wyrazistego wątku, wielkich emocji i generalnie mniej się w niej dzieje. Trochę szkoda też, że tak pomału rozwijająca się akcja zostaje szybko podsumowana i zakończona w ostatnim jednym czy dwóch rozdziałach, właściwie służąc bardziej pedagogicznemu wykładowi niż kulminacyjnemu rozładowaniu napięcia.

Z drugiej strony, to niespieszne tempo daje możliwość poczucia atmosfery starego angielskiego dworu i jego codziennego, często monotonnego życia, nie zawsze głębokich rozmów, nielicznych rozrywek. I może zatęsknienia za takim tradycyjnym spokojem, gdzie wszystko ma swój czas i miejsce.